چینی نازک تنهایی من

                    نه سیاهچالی برای افتادن

                                             اما پلک هایم که  غروب می کنند

                                                              اخرین تیر در ترکش

                                ـــــــــزخمه تنهاییهاـــــــــــــ

                                                                مرا به صلیب میکشد!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

برهنگی های خسته

چشم های بی باران

فانوسهای دریده

 در انتظار صبحی سپید

یک لحظه  .. کابوسهای دژم..

کتابهای ژولیده در پناه تشنگیهای خیال

و حجم  حجم سکون آکنده کاغذ ها و ثانیه ها

بوی نمور تن. تشنه ناسیراب فقر

نوشته کناره دل با کبودیهای لغزان  عشق

شیرابه وجود نازیبایش

با دستهای ذهن و عبور تند رمزها

میشکفاند...

گلبرگی از خیال

تو در تو... پیچ در پیچ

بر صفحه ساده روبرویش

نویسنده غمها!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

شاید وقتی دیگرپنجره

بخندد..

تو بخندی

و ماه.... آن بالا

بال نقره ای اش را آرام  روی شهر  بتکاند...

و من در مسیر استثنایی عشق

ستاره های طلایی را رنگ بزنم

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

یا خوشه های گسسته واژه ها نیست

کتابچه من پر از مرز های  پر رمز احساس است

و بال برفی فرشتگان...

"نگاه کن که من کجا رسیده ام به کهکشان به بیکران......."

عبور می کنم از خود

لحظه ها را

و باز میشود دری به سوی روشنای اشراق

هزاره  بی نهایت....

بال هایم آغشته به عطر بهشت

عود میشوم...

خوشبوتر از نغمه های خیال

آرامشی لطیف در خواب کهربایی عشق می تراودم

آن دورها... نه ... کمی نزدیک بی لمس فاصله ای ژرف

"خدا"..... لبخند میزندم...

آغوش می گشاید

آفتاب...........!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

در را باز کن درون بیا

اشک ها را برچیده ام

ستاره ها را بیدار

ماه را اب و جارو کرده ام

همهمه دشتها در سبزنای مقدست

بهار میشود.

پنجره چشمم در نفس های گرمت جان می گیرد

ترا باور می کنم

ترا با همه عشق

می ستایم....

نه به آسمان

                نه به بیکران

                      به مشتی آرزو هم قد نمی دهند.

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

خانه تو از دور پیدا بود

از صدای کلاغان تپیده صدا

نشانی ات را دم در گرفتم

چهار قدم به جلو. بیست گام به چپ.حوالی کاج

درختهای سپیدار انجا دست تکان میدهند

همه چشمهای من به حجم تباهی جفت شده بود

چون پناه مترسکی در آشنایی مزرعه

همسایه بعدی

جای مرا نگهدار تا فراموشم نشود!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

خواب اری خواب نغمه خوبیست برای فراموش کردنت

و بیاد آوردنت

درین تردید آسمانی-خواب-

بیم دارم تا پلک بگذارم فناشوم

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

پنجره از تو

تو از من. و من از ما پر میشویم

همچو لیوانهای خالی شراب

شاید گاهی فرصتی باشد برای  نوشیدن!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

نگاهت را حفظ شده ام

میتوانم تصویر فکر ترا از دور

مثل نقاشیهایی که آفتاب

روی بوم دیوار میکشد

بکشم.

همیشه وقتی عکس تنهایی اتاق را

 کنار پتجره خالی

رنگ میزنم.

 خیالم پر میکشد به زلال حوض

مثل پرنده زنده ای که لای دستهای

کودکی زندانیست

.. و حس من در سادگی گلدان روی دیوار

و عطر خاطره های گذشته

جان می گیرد

چقدر قاب

چقدر لحظه

بیتاب

۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷

ساکت دستانت حنجره ایست

برای گفتن ... و

زلال چشمهایت عندلیبی است

در آرزوی آواز..

بگذار برای ثانیه ای تنهایی را قسمت کنیم!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

ذهنت آغشته به اقیانوس

میان آبهای سر درگم گیر کرده ام

استاده ام منتظر شطی  یا

کبوتری ...

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

سخت است تصور دوار آفتاب در ذهن سایه ها

انکار یک درخت درتپش زمین

یا لمس یک آواز در

حنجره یک قناری...

با این همه

هندسه فکر من به بی نظمی های عشق

و پاکیهای تنت  معتاد است!

                        مثل چای مادر..    در صبح مدرسه

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

بوسه های باران

زمین میجوشد از حیات

اما  من

تشنه تر از کویر

می بارم.. چشم!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

بروز غم و یکرنگی دردهامان

تشنگی های مشترک

فصل دلرباییست

گرچه پاییز باشد

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

برای گفتن دوستت دارم خیلی دیر است

اینجا ثانیه ها نفس حبس کرده اند

و التماس چشمهایت

چیزی را عوض نمی کند

مشق های نانبشته دلتنگی

سقف های کوتاه

و چشمهای زرد آسمان...

آه .. چقدر از این مرزها دلزده ام

ازین مرزهای بودن و پرسه زدن

ازین لیوانهای مشکوک خالی

و چشمهایی که سیراب می کندت از

غم...!

متن دستهای تو  انگار فریاد مخوف تاریکی

در انکار عشق بوده است

یا ترانه نگفته تنهایی ها

ای غریبه موزون آیا مرا روزی در موج ساکت مهربان خویش

غرق خواهی کرد؟؟

زندگی را با همه رنگهایش. فصلهای غریب و اشنایش گذراندیم.لب پنجره اتاقم .غوغای لباسهای نو.آهنگ لطیف معلم.و خیابانی تنها که مرا به سوی دبستان میبرد.همه و همه در کنج ذهن من میشکفد.چقدر دلم می خواست. دوباره .. چشمهایم را میبندم.. خیال. چون چکاوکی آسمان  دل مرا زیر پر دارد.چهره زیبای همکلاسیهایم.شمیم چرم کیف. و بوی دور کتابهای ذوق..غربت کوچک دور شدن از خانه.....

ناگهان ترنم آشنای کودکم... مرا از چشمه اندیشه هایم بیرون می کند. که به صدایی لطیف می گوید:"مامان جورابهایم کجاست؟

بلند میشوم.کودکم را میبوسم....

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

پاییز"

برگهای خیالم ریخته است

اندیشه های زرد  دیروز

در خزانی پریده رنگ میمیرند

کجای این خاک  خسته منتظر زمستان خواهم بود؟

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

ماهی"

در دلش آرزو جون حباب

میرود ساده مثل آفتاب

شب به شب می کشد آن حریر نرم خویش

چون پرنده در آسمان بال  در آب آب!

8888888888888888

کرم شب تاب"

شاعره های زمینی

نور پاشیده دل بدل برگ می نهند.

میتابد او فریبناک و سبز خو

                                    جا گذاشته ام.

کنار پنجره کتابچه کوچک  خاطراتم را...

                                       و کنار شط یادگارهای دور

                                                   حباب جوانی" را

                                 بیا پیری را همچو موهای زمستان پارو کنیم

آیا میشود؟؟

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

استاده رزم گین

پرخروش و تپیده

آخته سنانش سنجیده

                     هدفمند...

شولای در باد چرخان و آسیمه

عصای خویش ستوار می کوبد زمین را....

سرباز "

حماسه آواز وستیز

استاده جوشان غران رهوار

یال رنگین خویش آماده کارزار

تاخت میکند سوی حریف خویش

پیلی" عظیم کو

پوشیده بر زمین . عاجش سمانه را میدهد نوید

رخ" بر نموده روی

آسان و پر دل است. آمادگاه رزم ...

چشم سیاه خویش بر دوخت او کرانه

 تا بیکرانه را می پاید  از قرین

دست یمین شاه با حربه  دلاوری

فریاد می زند:

وزیر"

اما طلسم شاه اما غرور او

تاج و ترنمش

ساز و شکوه  کی"

بادا ز جان او حفظ توان اوست

منگر که مات شد

تاج غرور او...شکست

پایان هر نبرد

افسانه شاه شد

روزش سیاه شد...

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

چه میخواهی ز من این موج سرگردان ناغافل

که کوبد سینه خود را ز غربتهای کف آلوده دنیا

به پای صخره ای تنها

و پیچد چون غباری گرد کوهستان

اسیر وادی صحرا و یا آشوب این دریا

و تنها نقطه عطفش

و یکتا حرمت مستی که تنواند بپوشاند ز

چشم تار و تاریک سیاهیهای این دنیا

"دل" بی انتهایش میرساند "عشق" را

تا دور دور دور

چو خونی پیکر افسرده یا مرده

بنام توست  آغازش

پروازش...

ترا ای توسن وحشی دوست می دارم

ترا با بیشمار غم

ترا در التهاب اشک

ترا خلص. ستوده بیرقیب و پاک

دوست می دارم...

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

میان بازوان تو .به گستره یلدا

چراغیست تا فلق

میان این دشت آشنایم

فانوسهایت را آماده ساز

به دزدی چراغ آمده ام...

در آتش مژگانت ... بی پایانی قصه ها

            لابلای مار بازوانت می پیچد

رقصی دلربا......

 نگاه من  خیره میشود.

شرابی پیمانه ای ....

                           مست!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

باد لای پنجره ها روح پیدای عصیان را

جابجا می کند.

نفس داغ سیگار اسیر انگشتان تو

کهربای چای

محیط بسته همدلی مان

روی یک میز و چند ورق ....

پاکتی نیمه ز هیمه دود

فال فال . سخن های مانوس

نور کمرنگ چراغ. قلب نارام و

یک طرفش بساط زندگی...

آه دهان من از طعم خقیقت تلخ شده است.

اینهمه سال آمد و دور شد

بهتان دقیقه ها

خط زد سیاهه عمرمان.

و جوانی چون تندیس معززی پرداخته

با دور نمای  فریبناک خویش

از راه بدرمان برد

چقدر خط چقدر دیوار درین رفاقت  کوتاه

"من و زیستن"

تمام آسمان عمر هاشور میزند

آرزوهای بر باد

رقص خوش بادبادک ها!

و بار دگر...

چشمهای خیس

آرزوهای ناکام

یله عمر

روزهای خسته

روزنه های بسته

بوف کور"

تقدیر

تقدیر

تعبیر یک خار....

ثانیه های دریغ غربت را

چون باد به شیشه عمر بکوبم

و بی باکانه فریاد کنم

              آهای زندگی با تو آشنایم!

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

استاده بودم و دستم از افق درازتر

رو بسوی آسمان میتپید

چنگ زدم

مشتی ستاره را چون

تکه الماسهای نور

چید.م

در اضطراب شب

لای بالشم......

خواب بوده ام انگار...

اشکهایی چون ستاره  یافتم...

8888888888888888

چشم باز می کنی

دروغگویی در برابرت-دنیا-

و سر نوشتی  نبشته بر پیشانی ات

همچو مهر..

راه درازی آمده ای

شتا ب کن

یک دم

آدم!

کنار یک بید آوازهای ساده کودکی ام را

به زبان درخت ترجمه کرده ام.

اینجا ملودی من

درام نیست

رقص شکستن باد  یا عصیان طو فان..

پرندگان بهشت را لای منقارشان

مزه مزه می کنند.

داستان عفیف شاپرکان

دوستی گرگ و میش

و خلاصه ی

 عشق است...

۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷

ترا جرعه جرعه سر کشیدم

بی آشیانه بودم

حتی باد صدای زنجره های بیداد را نمیشنید

حتی پنجره در باور زندان راهی نداشت

من من با تمامی حنجره شب

تا تلاش روز تپیدم

به شور

ناگهانه اندیشمنداته

و ذهن من در انفکاک فرجام

چون پیچکی ترد بخود می لرزید

از هجوم هذیان  و دیوار های انتظار

سالها عبور کردم

تا ترا به لمس تشنه ام

با دهان دوخته تماشا .....

یافتم!

بی آشیانه بودم

بی ترانه. و تو یکباره در پیوند خویش با

نطفه هستی  من

عشق را موزون و گرم

تراواندی و ابرهای گسستن گذشت

همه ثانیه ها به صداقت بارید

عشق را ترا

"آزادی..."